In fairness, di naman ako nag bubukid (laro or otherwise). So di naman ako na-gigilty pag sinabi nilang puro laro lang daw ginagawa dito. Slight guilt lang. Pabasa-basa sa mga status, paupdate-update ng mga ginagawa, pachat-chat na lang sa mga online din. Pero not all the time. Sometimes lang. Pag wala ng ginagawa (minsan lang naman yun eh). Kaya nakakapikon na biglang, wala na. Hinarang na ang access. Goodbye, mukhang libro. Wala ka ng pwesto dito sa opisina. Makikita na lang kita pag uwi ko ng bahay.

Heniweis, ganun siguro talaga buhay. Kailangan ng konting bawal, mas lalo na sa opisina. Disiplina daw, para mas maging productive. **Hindi kita binabayaran para mag payaman sa farm mo!** Pero syempre, mas gugustuhin ko na lang umuwi ng maaga kesa mag “multi tasking” dito, diba? Howel, howel.

Masamang epekto ng mukhang libro na yan. Napagblog ako ng wala sa oras. Eh ang gusto ko lang naman gawin kaya ko nalaman na wala na akong access, ay mag iwan ng status message na: “salamat sa mukhang libro, eto na lang ang nagpapasaya sa akin pag tapos ng mahabang araw.”

Hais.